ایران پرسمان

آخرين مطالب

ماجراي ساخت كشتي و حوادث بعد از آن انديشه

ماجراي ساخت كشتي و حوادث بعد از آن

  بزرگنمايي:

ساختن كشتي نجات
حضرت نوح ـ عليه السلام ـ هم چنان شب و روز در فكر رستگاري و نجات مردم از چنگال جهل و بت پرستي بود، ولي هر چه آنها را نصيحت كرد نتيجه نگرفت و هر چه آنها را به عذاب الهي هشدار داد و اعلام خطر كرد، دست از اعمال زشت خود برنداشتند، تا آن جا كه با كمال گستاخي، بي‎پرده گفتند:
«اي نوح! با ما جرّ و بحث كردي، و بسيار بر حرف خود پافشاري نمودي (بس است!) اكنون اگر راست مي‎گويي، آن چه را از عذاب الهي به ما وعده مي‎دهي بياور.»
از سوي خدا به نوح ـ عليه السلام ـ وحي شد:‌ «جز آنان كه (تاكنون) ايمان آورده‎اند، ديگر هيچ كس از قوم تو، ايمان نخواهد آورد، بنابراين از كارهايي كه بت پرستان انجام مي‎دهند غمگين مباش».[1]
در اين هنگام بود كه خداوند دستور ساختن كشتي را به حضرت نوح ـ عليه السلام ـ داد، و به او چنين وحي كرد:
«وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْينِنا وَ وَحْينا وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ؛ و اكنون در حضور ما و طبق وحي ما كشتي بساز! و درباره آنها كه ستم كردند شفاعت مكن كه همه آنها غرق شدني هستند.»[2]
حضرت نوح ـ عليه السلام ـ نيز مطابق فرمان خدا، قوم خود را از عذاب سخت الهي و بلاي عظيم طوفان برحذر مي‎داشت، ولي آنها به لجاجت خود مي‎افزودند.
تمسخر قوم نوح ـ عليه السلام ـ
حضرت نوح ـ عليه السلام ـ طبق فرمان خدا براي ساختن كشتي آماده شد. تخته‎هايي را فراهم ساخت و آنها را بريده و به هم متصل مي‎كرد، و چندين ماه (بلكه چندين سال) به ساختن كشتي پرداخت. توضيح اين كه اين كشتي، بسيار بزرگ بوده است؛ بعضي نوشته‎اند: داراي هفت طبقه و داخل هر طبقه در جهت عرض، داراي نه بخش بوده و به نقل بعضي ديگر؛ داراي سه طبقه بوده است. حضرت نوح ـ عليه السلام ـ هنگام طوفان، چهار پايان را در طبقه اول آن جاي داد و انسانها را در طبقه دوم و طبقه سوم را جايگاه پرندگان نمود.
نخستين حيواني كه وارد اين كشتي شد، مورچه بود، و آخرين حيوان، الاغ و ابليس بود.[3]
نيز روايت شده امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ در پاسخ مردي از اهالي شام كه از اندازه كشتي نوح ـ عليه السلام ـ پرسيد، فرمود: «طول آن 800 ذراع، و عرض آن پانصد ذراع، و ارتفاع آن هشتاد ذراع بود.» و نيز فرمود: «در آن بخشي كه حيوانات قرار داشتند، داراي نود اطاق بود».
اين كشتي در بيابان كوفه ساخته شد، و مطابق بعضي از روايات، حضرت نوح آن را در سرزمين كنوني مسجد اعظم كوفه ساخت.[4]
حضرت نوح ـ عليه السلام ـ در ساختن اين كشتي همواره مورد تمسخر و آزار و نيشخند قوم قرار مي‎گرفت. آنها نزد نوح مي‎آمدند و با انواع پوزخندها و مسخره‎ها و سرزنش‎ها، حضرت نوح ـ عليه السلام ـ را مي‎آزردند، ولي نوح ـ عليه السلام ـ به آنها مي‎فرمود: «روزي خواهد آمد كه ما نيز شما را مسخره مي‎كنيم و به زودي خواهيد دانست كه عذاب خوار كننده‎اي بر شما نازل خواهد شد.»[5]
فرار و گريز خرابكاران از حمله نوح ـ عليه السلام ـ
هنگامي كه نوح ـ عليه السلام ـ طبق فرمان خدا به ساختن كشتي مشغول شد، مشركان شبها در تاريكي كنار كشتي مي‎آمدند و آن چه را نوح ـ عليه السلام ـ از كشتي درست كرده بود، خراب مي‎كردند (تخته‎هايش را از هم جدا كرده و مي‎شكستند). نوح ـ عليه السلام ـ از درگاه الهي استمداد كرد و گفت:
«خدايا! به من فرمان دادي تا كشتي را بسازم، و من مدتي است به ساختن آن مشغول شده‎ام، ولي آن چه را درست مي‎كنم شبها مخالفان مي‎آيند و خراب مي‎كنند، بنابراين چه زماني كار من به سامان و پايان مي‎رسد!»
خداوند به نوح ـ عليه السلام ـ وحي كرد: «سگي را براي نگهباني كشتي بگمار.»
حضرت نوح ـ عليه السلام ـ از آن پس، سگي را كنار كشتي آورد تا نگهباني دهد. آن حضرت روزها به ساختن كشتي مي‎پرداخت و شبها مي‎خوابيد، وقتي كه شبانه مخالفان براي خراب كردن كشتي مي‎آمدند، سگ به طرف آنها مي‎رفت و صداي خود را بلند مي‎نمود، نوح ـ عليه السلام ـ بيدار مي‎شد و با دسته بيل يا دسته كلنگ به مهاجمان حمله مي‎كرد، و آنها فرار مي‎كردند، مدتي برنامه نوح ـ عليه السلام ـ اين گونه بود تا ساختن كشتي به پايان رسيد.[6]
سرنشينان كشتي نوح ـ عليه السلام ـ
از آن جا كه طوفان نوح ـ عليه السلام ـ جهاني بود و سراسر كره زمين را فرا مي‎گرفت، بر نوح ـ عليه السلام ـ لازم بود كه براي حفظ نسل حيوانات و حفظ گياهان، از هر نوع حيوان، يك جفت سوار كشتي كند و از بذر يا نهال گياهان گوناگون بردارد.
روايت شده؛ امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: پس از پايان يافتن ساختمان كشتي، خداوند بر نوح ـ عليه السلام ـ وحي كرد كه به زبان سِرياني اعلام كن تا همه حيوانات جهان نزد تو آيند. نوح اعلام جهاني كرد و همه حيوانات حاضر شدند. نوح ـ عليه السلام ـ از هر نوع حيوانات يك جفت (نر و ماده) گرفت و در كشتي جاي داد.[7]
در قرآن، اين مطلب را چنين مي‎خوانيم كه خداوند مي‎فرمايد:
«هنگامي كه فرمان ما (به فرا رسيدن عذاب) صادر شد، و آب از تنور به جوشش آمد، به نوح گفتيم: از هر جفتي از حيوانات (نر و ماده) يك زوج در آن كشتي حمل كن، هم چنين خاندانت را بر آن سوار كن، مگر آنها كه قبلاً وعده هلاكت به آنها داده شده (مانند يكي از همسران و يكي از پسرانش) و هم چنين مؤمنان را سوار كن».[8]
به اين ترتيب مسافران كشتي عبارت بودند از: نوح ـ عليه السلام ـ و حدود هشتاد نفر از ايمان آورندگان به او، و يك جفت از هر نوع از انواع حيوانات (از حشرات و پرندگان و چهارپايان و...) و مقداري بذر گياهان و نهال.
مسافران هر كدام در جايگاه مخصوصي قرار گرفتند و همه آماده يك بلاي عظيم بودند كه نشانه‎هاي مقدماني آن آشكار شده بود. از جمله در ميان تنوري كه در خانه نوح ـ عليه السلام ـ بود آب جوشيد و ابرهاي تيره و تار هم چون پاره‎هاي ظلماني شب سراسر آسمان را فرا گرفت. صداي غرّش رعد و برق از هر سو شنيده و ديده مي‎شد و همه چيز از يك حادثه بزرگ و فراگير خبر مي‎داد.
بلاي عظيم طوفان بر اثر نفرين نوح ـ عليه السلام ـ
سالها حضرت نوح ـ عليه السلام ـ قوم گنهكار خود را از عذاب الهي هشدار داد، ولي آنها همه چيز را به مسخره گرفتند و به هشدارهاي حضرت نوح ـ عليه السلام ـ اعتنا نكردند.
نوح ـ عليه السلام ـ صدها سال براي هدايت قوم خود تلاش كرد، ولي جز گروه اندكي به او ايمان نياوردند. نوح ـ عليه السلام ـ به طور كلي از هدايت شدن قوم مأيوس شد، زيرا مي‎ديد روز به روز بر لجاجت و آزار آنها افزوده مي‎شود و آنها آن چنان از نظر فكري و روحي مسخ شده‎اند كه هيچ روزنه اميدي براي جذب آنها باقي نمانده است و حتي از فرزندان آينده آنها نيز اميدي نيست.
از طرفي خداوند به نوح ـ عليه السلام ـ وحي كرد كه:
«لَنْ يؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلاَّ مَنْ قَدْ آمَنَ؛ جز آنان كه تا كنون ايمان آورده‎اند، ديگر هيچ كس از قوم تو ايمان نخواهد آورد.»[9]
اينجا بود كه نوح ـ عليه السلام ـ آنها را سزاوار نفرين ديد و در مورد آنها چنين نفرين كرد:
«رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْاَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَياراً إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يلِدُوا إِلاَّ فاجِراً كَفَّارا؛ پروردگارا! احدي از كافران را روي زمين زنده مگذار چرا كه اگر آنها را زنده بگذاري بندگانت را گمراه مي‎كنند و جز نسلي گنهكار و كافر به وجود نمي‎آورند».[10]
در اين هنگام بود كه طوفان عالمگير و عظيم فرا رسيد. از آسمان و زمين، و از هر سو آب و سيل موج مي‎زد.
آبي كه از آسمان مي‎آمد باران نبود، بلكه چون سيلي بود كه بر زمين مي‎ريخت و همه جاي زمين تبديل به آبشارهاي عظيم و بي‎نظير شده بود، و باد تند از همه جا مي‎ورزيد و رعد و برق و ابرهاي متراكم همه جا را تيره و تار ساخته بود. طولي نگذشت كه كشتي بر روي آب قرار گرفت و همه انسانها و موجوداتي كه در بيرون كشتي بودند، غرق شده و به هلاكت رسيدند. همه كوهها و دشتها زير آب قرار گرفت، گويي همه جا اقيانوس بود و ديگر زميني يا قلّه كوهي ديده نمي‎شد.
به تعبير قرآن:«وَ هِي تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبالِ؛ كشتي نوح ـ عليه السلام ـ با سرنشينانش، سينه امواج كوه گونه را مي‎شكافت و هم چنان به پيش مي‎رفت.»[11]
هلاك شدن كنعان پسر نوح ـ عليه السلام ـ
يكي از پسران حضرت نوح ـ عليه السلام ـ «كنعان» نام داشت كه به زبان عربي به او «يام» مي‎گفتند. حضرت نوح ـ عليه السلام ـ با روش و شيوه‎ها و گفتار گوناگون او را به سوي توحيد دعوت كرد، ولي او با كمال گستاخي و لجاجت به دعوت پدر اعتنا ننمود و مثل ساير مردم به بت پرستي ادامه داد.
هنگامي كه بلاي جهان گير طوفان فرا رسيد، نوح ـ عليه السلام ـ ديد پسرش كنعان در خطر غرق و هلاكت افتاده، دلش به حال او سوخت، از ميان كشتي او را صدا زد و گفت:
«يا بُنَي اِرْكَبْ مَعَنا وَ لا تَكُنْ مَعَ الْكافِرِينَ؛ پسرم! با ما به كشتي سوار شو و از گروه كافران مباش!»
ولي كنعان به جاي اين كه به دعوت دلسوزانه پدر پاسخ دهد و خود را كه در پرتگاه هلاكت بود نجات بخشد، با كمال غرور و گستاخي تقاضاي پدر را رد كرد و در پاسخ او گفت:
«سَآوِي اِلي جَبَلٍ يعْصِمُنِي مِنَ الْماءِ؛ به زودي به كوهي پناه مي‎برم تا مرا از آب حفظ كند.


[1] . هود، 33 و 36.
[2] . هود، 37.
[3] . اعلام قرآن دكتر خزائلي، ص 644.
[4] . بحار، ج 11، ص 319 و 335.
[5] . هود، 38 و 39؛ بحار، ج 11، ص 323.
[6] . حياه الحيوان، ج 2، ص 219؛ بحار،‌ج 65، ص 52.
[7] . لثاني الاخبار، ج 5، ص 454.
[8] . هود، 40.
[9] . هود، 36.
[10] . هود، 26 و 27.
[11] . هود، 42.





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

غذای ملی امارات در ایستگاه فضایی بین‌المللی!

آزمایشگاه منحصر به فرد چینی‌ها در فضا

تا به حال ماه را آبی دیده‌اید؟!

اختراع برچسب هوشمند دیابت توسط دانشمند ایرانی

کاریکلماتور/ اینم سرگرمی جدید جوان‌ها!

دو خط کتاب/ رازهایت را با که تقسیم می‌کنی؟

فروغ فرخزاد در باغ کتاب تهران!

شاعری‌ روی‌ پرده‌ سینما، به بهانه بازی شمس لنگرودی در فیلم «دوباره زندگی»

تأثیر اضطراب و افسردگی بر موفقیت روش‌های باروری

پایان خونریزی جراحی لوزه با محصول مخترع ایرانی

دو خط کتاب/ انتخاب کن که از طرف چه کسی رنج ببینی

مشاعره با چاشنی تولید ملی!

استفاده از نانوذرات حسگر برای تشخیص سرطان

ورژن جدیدی از چاپ سه بعدی اندام‌های بدن

چسب حلزون، ابداع جدید دانشمندان آمریکایی

ساخت ماهواره‌ای عجیب برای شکار سیاره‌های بیگانه

تست اعتیاد با استفاده از مدل‌سازی ریاضی

دو خط کتاب/ جهان پر از دروغ است

دو خط کتاب/ دوست داشتن تو دلم را روشن می‌کند

آیا «ماهی سیاه کوچولو» ره صد ساله را یک‌شبه پیمود؟

شاعرانه/ به ابروان هلالت مجال جلوه بده

بی‌اعتنایی دانشجویان ایرانی به زبان فارسی

کاهش عوارض بیماری ام.اس به وسیله سلول‌های بنیادی

موش‌های کهکشانی را تماشا کنید!

کشف یک علت جدید برای راه راه بودن پوست گورخرها!

نبوغ تنها به ژنتیک ربط ندارد!

بخشی از کتاب/ از دشمن‌تان بخواهید که از شما انتقاد کند!

مثل همیشه سه کتاب خوب با سحر جعفری جوزانی

دو خط کتاب/ روزی عشق با ما خداحافظی می‌کند

ذوق‌زدگی دنیا مدنی از دیدار با بزرگترین کاریکاتوریست ایران

دورهمی بزرگان دانشگاه هاروارد در سالن خاطرات

تأیید وجود نمک روی یکی از قمرهای مشتری

ایلان ماسک حساب توئیتر خود را حذف کرد

ابداع لیزر برای نابودی سلول‌های سرطانی در رگ‌های خون

داغ‌ترین شیء جهان چیست؟

5 سؤال اخلاقی درباره نحوه استفاده انسان‌ها از ماه

دو خط کتاب/ هنوز هم می‌شود بادبادک بازی کرد

یک کتاب خوب/ روایت‌هایی از خاطرات شهید چمران

دو خط کتاب/ هر کسی به یه اسمی حساسه!

دکتر شریعتی را شهید مطهری کشف کرد!

وجود گرانی 180 درصدی کتاب‌های الکترونیک و همچنان استقبال مخاطبان!

نشانه‌های جمع فارسی را درست بنویسیم!

طراحی بال هواپیمایی که هنگام پرواز تغییر شکل می‌دهد

پهپادها برای تشخیص زودهنگام جنگل‌سوزی به آسمان می‌روند

درمان آسم با کمک نخستین نقشه ریه انسان

ایجاد دهانه جدید در مریخ با برخورد صخره فضایی

امیدهایی برای بهبود فلج مغزی کودکان با سلول‌های بنیادی

شاعرانه/ دلم برای کسی تنگ است که با من نیست!

چشم‌انتظاری کتاب‌دوستان برای اجرای طرح تابستانه کتاب 98

پیدا شدن شما و گم شدن ما